Τετάρτη, 31 Ιούλιος 2013 15:35
Δήμος Αχαρνών

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ...

Ένα πράγμα που ποτέ δεν κατάλαβα είναι γιατί πάντα σε κάθε συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεσπόζουν κομματικές σημαίες.

 
Δεν έχω πρόβλημα με την ύπαρξη κομμάτων --όχι αυτών που έχουμε σήμερα, ούτε εκείνων της εποχής του Κωλέτη-- δεν έχω πρόβλημα με την ύπαρξη των κομμάτων τα οποία διαθέτουν επί της ουσίας ιδεολογία, πλήρως εφαρμόσιμη και με βάση την οποία υλοποιούν στόχους και βελτιώνουν την κοινωνία, το Κράτος.
 
Κάθε μεγάλη διαδήλωση, όπως και κάθε μικρή, “πρέπει” πάντα να συνοδεύεται από τις κατάλληλες  κομματικές σημαίες, που μας καλούν να “ΠΑΜΕ” κάπου όλοι μαζί και προτού καλά καλά προλάβουμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε πριν προλάβουμε να ευχαριστήσουμε ευγενικά και να γυρίσουμε την πλάτη αν “ΔΕΝ” θέλουμε να ...  “ΠΑΜΕ” έχουμε γίνει και παρεάκι από πάνω.
 
Και για να μην δημιουργηθούν εντυπώσεις ότι δήθεν στοχοποιούνται συγκεκριμένες παρατάξεις, σας πάω και στο άλλο άκρο και αμέσως σας παραθέτω και παράδειγμα.
 
Στο Σύνταγμα πριν δύο χρόνια, μαζεύτηκε μια λαοθάλασσα που έφτανε από την Βουλή μέχρι την Καπνικαρέα και το Μοναστηράκι. Για όσες μέρες ο κόσμος γνώριζε ότι οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν προέρχονταν από τους κόλπους κάποιας κομματικής παράταξης, ήταν εκεί. Με ψυχή... Να φωνάζει, να συνδιαλέγεται, να διαμαρτύρεται....
 
Κάθε μορφή διαμαρτυρίας θα πρέπει να έχει ένα στόχο. Στόχος ο οποίος όμως θα ωφελεί τους διαμαρτυρόμενους. Θα τους βοηθά να βρουν το δίκιο τους.
 
Αλήθεια θυμάστε πότε οι “Αγανακτισμένοι” της πλατείας Συντάγματος έχασαν το δίκιο τους; Πότε διασπάστηκαν; Όταν οι γνωστοί- άγνωστοι φίλοι της “υπερκυβέρνησης” –τότε που ήμασταν ένα στάδιο πριν την συγκυβέρνηση-- μπούκαραν με το έτσι θέλω στη διαμαρτυρία με “σημαίες και ταμπούρλα” και τη “χρυσή στρατιά” από την άλλη να πουλά νταβατζιλίκη και τσαμπουκά.
 
Κάθε φορά που ο Έλληνας σηκώνεται από τον καναπέ του, κάποια “σημαία” φροντίζει επιμελώς να τον κάνει να ξανακάτσει.... Και ας κάνει τον κράχτη στις διαδηλώσεις. Ας σπάει μάρμαρα και ας φοράει χρυσές, γαλάζιες ή πράσινες κουκούλες.
 
Πώς να σε πάρουν στα σοβαρά ρε Έλληνα, όταν πας να διαμαρτυρηθείς για το ψωμί που σου πήραν από το στόμα αγκαλιά με τη σημαία οποιουδήποτε περνάει το κατώφλι της Βουλής; Είναι ποτέ δυνατόν να σε νιώθει αυτός που για να φτάσεις το εισόδημά του πρέπει να δουλεύεις ένα χρόνο και βάλε....;
 
Πώς τολμάς να λες πως δεν μπορείς να ζήσεις, σε κάποιον που ποτέ δεν έφτασε στο σημείο να παίρνει τον δικό σου ανώτατο μισθό; Για εκείνον θα ήταν απλά το χαρτζιλίκι που θα έδινε στο παιδί του....
 
Πώς γίνεται να έχεις συνειδητοποιήσει ότι ζεις με ψίχουλα και να εξακολουθείς να φυτοζωείς στην απάθεια σου; Πώς να σε πάρουν σοβαρά και πώς να τους τρομάξεις;
 
“Μην χαλάς την καρδιά σου καρδιά μου” ανέφερε κάποτε μία καυστική πένα, όχι ειρωνευόμενη αλλά θέλοντας να δώσει ελπίδα.
 
Μη χαλάς την καρδιά σου καρδιά μου, θα σου γράψω κι εγώ, θέλοντας να σου πω πως Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης δεν πρόκειται να γίνεις και δεν περίμενα ποτέ να γίνεις. Μη χαλάς την καρδιά σου καρδιά μου αν αύριο ξυπνήσεις και τα όνειρα των παιδιών σου έχουν διαλυθεί. Περίμενε την “σημαία” να τα σώσει. Μην χαλάς την καρδιά σου καρδιά μου ήρωες αυτός ο τόπος έβγαζε μια φορά κι έναν καιρό.

Κάλλη Λιότσικα
Δημοσιογραφική ομάδα acharnes-news.gr

Ετικέτες

Η ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ